Andrzej Bledzewski (ur. 2.07.1977 r. w Gdyni)
.jpg)
Jest drugim i, jak dotąd, ostatnim, wychowankiem SKS, który przywdział reprezentacyjny trykot. Jego przygoda z kadrą narodową była dość niecodzienna, gdyż ograniczyła się do kilkudziesięciosekundowego występu przeciwko Irlandii Płn. (4:1 w Limassol w lutym ‘02). W 89 min zastąpił Radosława Majdana i... zakończył grę z czystym kontem. Było jednak oczywiste, że „Bledza” ma znikome szanse na udział w zbliżającym się mundialu w Azji. Wtedy Andrzej był graczem Górnika Zabrze, w którym spędził pięć i pół roku (1997-2002, 142 mecze w ekstraklasie). Następnie przeniósł się do Szczakowianki Jaworzno (13 gier w I lidze), stamtąd do Górnika Łęczna (37 w I lidze). Latem ‘06 podpisał kontrakt z mistrzem Malty, Birkirkara FC. Ciekawostka – kuzynem Andrzeja jest arkowiec Grzegorz Niciński.
powrót do spisu
Stanisław Burzyński (ur. 19.10.1948 w Gdańsku)
Był zawodnikiem Bałtyku od początku 1982 r. do końca sezonu 1982/83 i rozegrał w naszych barwach 21 spotkań w I lidze. Prawdopodobnie najlepszy golkiper z grona tych, którzy strzegli bramki SKS w całej jego historii. Identycznie jak Tomasz Korynt, wychowanek Lechii Gdańsk, ale postać legendarna dla kibiców Arki Gdynia.
Z żółto-niebieskimi m.in. awansował do ekstraklasy w 1974 r. (28 gier w I lidze).
W drugiej połowie lat 70. XX wieku należał do elity krajowych bramkarzy (2A w 1976 r.). Z Widzewem Łódź trzykrotny wicemistrz Polski (133 mecze w I lidze), zdobywca prestiżowych Złotych Butów katowickiego „Sportu” (1979).
W lutym ‘80, u szczytu kariery, był sprawcą wypadku samochodowego.
W efekcie wrócił na boisko dopiero dwa lata później, po transferze do Bałtyku. Zginął tragicznie 5.11.1991 r. w Gdyni.
powrót do spisu
Andrzej Czyżniewski (ur. 28.09.1953 r. w Toruniu)
Strzegł bramki Bałtyku od wiosny '83 do momentu pierwszego spadku z I ligi (1986). Jesienią '86 w II lidze przegrał rywalizację z ocierającym się o kadrę narodową Grzegorzem Stenclem (1A z Irlandią w Dublinie w 1988 r.) i zimą wyjechał do USA. Zaliczył 95 występów w ekstraklasie plus 47 w barwach Arki Gdynia (1976-1982), z której przybył do Redłowa w ramach wymiany za napastnika Wojciecha Cirkowskiego. W latach 90. należał do elity krajowych arbitrów (59 meczów w I lidze), a po odłożeniu gwizdka stał się cenionym specjalistą od szkolenia bramkarzy, m.in. reprezentacyjnych. Budował sieć skautingu w Lechu Poznań, od lipca 2009 dyrektor Arki Gdynia. Wiosną 2006 r. cztery występy ligowe w Bałtyku zaliczył jego syn, Maciej.
powrót do spisu
Daniel Dubicki (ur. 25.05.1975 w Pucku)
D.Dubicki w towarzystwie trenera Krzysztofa Szkody (z lewej) i Andrzeja Godlewskiego.
Zadebiutował w II-ligowym Bałtyku, gdy miał zaledwie 16 lat i 5 miesięcy, a krótko po 17. urodzinach stał się sprawcą cudu w Oławie (1:0 z Moto Jelczem w ostatniej kolejce sezonu 1991/92). Do listopada '94 rozegrał w Bałtyku 74 mecze i strzelił 10 goli (II liga), po czym - wbrew woli działaczy, a do spółki z Michałem Biskupem - zapragnął przejść do ŁKS, co zresztą mu się udało. W Łodzi zdobył swój pierwszy tytuł MP (łącznie 82/14 w I lidze), następnie - po rekordowym transferze (14 starych miliardów!) - grał w Wiśle Kraków (44/6 i MP), Ruchu Chorzów (10/0), Zagłębiu Lubin (13/5), Pogoni Szczecin (18/1 i wiceMP), Widzewie Łódź (11/0), znowu w Wiśle (21/3 i 2xMP oraz PP) i wreszcie, na koniec I-ligowych występów, w Górniku Polkowice (9/1).
powrót do spisu
Dariusz Jaskulski (ur. 5.12.1962 r. w Sępólnie Krajeńskim)
Starszy brat Waldemara, 13-krotnego reprezentanta Polski, jest jedynym w tym gronie, oprócz Puszkarza, który zwyciężył w plebiscycie „Głosu Wybrzeża” na piłkarza roku (w 1995 jako gracz II-ligowej Polonii Gdańsk). W Bałtyku od połowy 1985 r. do końca sezonu 1990/91, zwieńczonego awansem do II ligi (51 meczów i 2 gole w I lidze oraz 89/11 w II). Bronił barw aż 10 klubów, lecz dom – podobnie jak inni „przyjezdni” na naszej liście: Zgutczyński, Rzepka, Czyżniewski i Kotas - znalazł w Gdyni, a serce, jak zwykł mówić, zostawił w Bałtyku. Nasz klub był dla niego jednym z sześciu I-ligowych. Zadebiutował w krajowej elicie w 1981 r. w Arce Gdynia (11/0), a potem były jeszcze Gwardia Warszawa (17/0), Stal Stalowa Wola (32/1), Sokół Tychy (17/1) i Stomil Olsztyn (23/0).
powrót do spisu
Tomasz Korynt (ur. 27.10.1954 r. w Gdyni)
Syn Romana, znakomitego stopera Lechii Gdańsk i 34-krotnego reprezentanta Polski, wychowanek klubu z Traugutta, w którym seryjnie zdobywał bramki w II lidze już jako nastolatek, wreszcie legenda... Arki Gdynia (135 meczów i 41 goli w I lidze w latach 1977-82). Mimo to odegrał znaczącą rolę także w historii naszego klubu. Choćby trafiając do siatki rywali w obu meczach barażowych z Piastem Gliwice o awans do I ligi w 1987 r. W Bałtyku: 1982-83 i 1987-89. 51 gier i 8 goli w ekstraklasie. Do tego 34 mecze i 9 trafień w II lidze. Ciekawostka - w wieku 43 lat, już jako poważny biznesmen, został królem strzelców IV ligi (34 gole w barwach Orła Choczewo). Wiosną 2009 prowadził zespół Bałtyku U-19.
powrót do spisu
Jarosław Kotas (ur. 4.04.1962 r. w Starogardzie Gdańskim)
Występował w Bałtyku niezbyt długo, bo od wiosny '85 do listopada '87, a zasłynął wyjazdem do Niemiec, skąd po kilku miesiącach nadeszła wiadomość, że podpisał kontrakt z... wielkim klubem. Od 1988 r. - przez 2 lata - grał na słynnym Parkstadion, średnio dla 60 tys. fanów Schalke 04 Gelsenkirchen, wówczas klubu 2. Bundesligi (2 gole w ponad 40 grach). Z Zagłębia Ruhry trafił do enerdowskiej Stahli Brandenburg w ostatnim przed zjednoczeniem Niemiec sezonie Oberligi. Na boisku dał się poznać jako ambitny i nieustępliwy defensywny pomocnik. Na stadionie w Redłowie rozegrał 43 spotkania w ekstraklasie i zdobył 2 bramki (plus 23/5 w II lidze). Od 1996 r. zajmuje się pracą trenerską (m.in. III-ligowe Arka Gdynia, Pogoń Lębork, Cartusia, II-ligowe Aluminium Konin). Prowadził również juniorów Bałtyku.
powrót do spisu
Zbigniew Nowacki (ur. 2.01.1952 r. w Gdyni)
Był urodzonym snajperem, w barwach Bałtyku dwukrotnym królem strzelców II ligi (18 trafień w sezonie 1977/78 i 17 w edycji 1979/80). Łącznie zdobył 66 goli na zapleczu ekstraklasy, a w I lidze 15 bramek w 60 spotkaniach, co czyni go klubowym rekordzistą.
W Bałtyku: 1960-69, 1971-74, 1976-80 i 1981-83. Pierwszego ligowego gola strzelił mając 16 lat, w III lidze (1968). Występy w Redłowie przerywały kolejno: wypożyczenie do Arki Gdynia (40 meczów i 14 goli w II lidze jeszcze w wieku juniora!), służba wojskowa w Zawiszy Bydgoszcz i Legii Warszawa (12/1 w I lidze) i wreszcie, w 1980 r., niespodziewany wyjazd do Chicago, ale na szczęście na krótko. Syn Romana, przedwojennego piłkarza Bałtyku i I-ligowej Warty Poznań. Ojciec Tomasza, który wiosną '95, w wieku 18 lat, walnie przyczynił się do utrzymania Bałtyku w II lidze (8 goli). Mimo wspaniałego startu Tomek nie osiągnął jednak nawet promila tego, co tata. W latach 90. Z. Nowacki pracował z juniorami Bałtyku.
powrót do spisu
Jan Pieszko (ur. 5.02.1942 w Drewienikach na Litwie)
Jan Pieszko i Bronisław Waligóra (lato 1984)
Był piłkarzem i szkoleniowcem biało-niebieskich. Przybył do Gdyni na początku 1961 r. z Darzboru Szczecinek i – mimo młodego wieku – został najlepszym strzelcem zespołu w II–ligowym sezonie (8 trafień), m.in. wpisał się na listę strzelców w pierwszych derbach Gdyni na szczeblu centralnym (1:1 z Arką, 2.04.1961). Łącznie przez dwa lata zdobył dla Bałtyku 13 goli w II lidze, po czym upomniało się o niego wojsko (Zawisza Bydgoszcz). Wrócił do Gdyni w 1984 r., aby pełnić przy Bronisławie Waligórze rolę II trenera. Na początku 1985 r. już samodzielnie prowadził gdynian w ekstraklasie, ale tylko do czerwca. Bałtyk ledwo utrzymał się w elicie, choć równolegle osiągnął największy sukces w Pucharze Polski (1/2 finału). Następcą Pieszki był Stanisław Stachura.
Markę znakomitego napastnika, mimo skromnego wzrostu (169 cm), Jan Pieszko wyrobił sobie w epoce wielkiej Legii Warszawa (175 meczów i 44 gole w I lidze, 14 bramek w europejskich pucharach!), z którą świętował mistrzostwo Polski (1969 i 1970), zdobył PP (1973) i grał w półfinale Pucharu Europy (1970). Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku pracował w PZPN jako trener juniorskich reprezentacji, zaliczył również epizod jako asystent selekcjonera kadry narodowej seniorów.
powrót do spisu
Zdzisław Puszkarz (ur. 18.02.1950 r. w Gdańsku)
Jest postacią legendarną dla kibiców Lechii Gdańsk, której barw bronił w latach 1970-81 i 1987-88. Wybitny, aczkolwiek niespełniony gracz środka pola. Jako drugoligowiec dostąpił zaszczytu debiutu w reprezentacji Polski prowadzonej przez Kazimierza Górskiego (2:1 z NRD w Halle w 1975 r.). W Bałtyku od początku 1982 r. do końca sezonu 1983/84, czyli akurat w okresie wielkiego come-backu biało-zielonych, od III ligi do ekstraklasy i z Pucharem Polski po drodze. Doprawdy życie pisze niezwykłe scenariusze... Rozegrał 66 meczów w I lidze i strzelił dla naszego zespołu 10 goli. Z Gdyni wyjechał do Niemiec.
powrót do spisu
Zdzisław Rozborski (ur. 28.03.1955 r. w Gdyni)
Jest wychowankiem Bałtyku, który zrobił karierę poza Gdynią. 10 występów w I-ligowym Górniku Zabrze, a następnie aż 213 gier i 34 bramki dla wielkiego Widzewa Łódź (2xMP). "Zito" należał do największych bohaterów pamiętnych potyczek z Manchesterem Utd, Juventusem czy Liverpoolem. Przy Olimpijskiej występował do 1974 r.
W wieku 19 lat był najskuteczniejszym graczem biało-niebieskich (7 trafień w edycji 1973/74 w II lidze), ale gole - jeszcze w III lidze - zaczął zdobywać już jako 16-latek! Nie dziwne więc, że otrzymywał powołania do reprezentacji juniorów i wzbudzał zainteresowanie krajowych potentatów. Zarząd SKS nawet go zawiesił, gdy w trakcie sezonu 1973/74 samowolnie wyjechał do Zabrza.
W 1983 r. przeszedł z Widzewa do Stade de Reims i osiadł we Francji na stałe. Zakończył karierę w AS Beaune w 1988 r. Jego starszy brat, Ryszard, również grał w Bałtyku, a mieszka w Gdyni do dziś.
powrót do spisu
Piotr Rzepka (ur. 13.09.1961 r. w Koszalinie)
.jpg)
Prawdopodobnie jest bohaterem najlepszego transferu w historii SKS! Wychowanek koszalińskiej Gwardii (debiutował w II lidze w wieku 17 lat) przeniósł się do Gdyni - gdzie mieszka do dziś - krótko po zdobyciu srebrnego medalu ME U-18 w NRD, a przed debiutem Bałtyku na boiskach I ligi (1980). Do czerwca '88 r. stał się klubowym rekordzistą pod względem liczby meczów i goli w ekstraklasie (188/22). Do tego 26 gier i 7 bramek w II lidze. Urodzony dyrygent, świetny rozgrywający, którego pełnia talentu rozkwitła w wielkim Górniku Zabrze (42/7) i następnie we francuskim II-ligowcu, SC Bastia. 7-krotny reprezentant Polski z jednym golem (debiut: 2:0 z Japonią w Tokio w 1981 r.), do czego należy dodać kilkadziesiąt występów w kadrach juniorskich, młodzieżowych (uczestnik MŚ U-20 w Australii, 3/1) oraz olimpijskiej. Ciekawostka: w wieku 37 lat, jako kapitan i lider II linii Arki Gdynia został wicekrólem strzelców III ligi z 27 trafieniami! Od 1999 r. szkoleniowiec, w 2007 wprowadził GKS Jastrzębie do II ligi. Od 1 lipca 2009 do listopada 2010 prowadził najbliższą sercu "jedenastkę" biało-niebieskich.
powrót do spisu
Waldemar Tandecki (ur. 1.03.1946 w Gdyni)
Zdaniem wielu, był najbardziej utalentowanym wychowankiem w historii klubu (grał w reprezentacji Polski juniorów i młodzieżówce), jednak jego kariera nie była tak efektowna jak mu wróżono. Syn Bronisława, który w okresie międzywojennym grał we francuskim OGC Lille i ojciec Roberta, mistrza Polski U-16 w barwach Arki Gdynia, później zawodnika Bałtyku (1986-87, 1 mecz w ekstraklasie). Świetny technik, lider środka pola. Autorzy encyklopedii piłkarskiej Fuji nazwali go kondotierem z wyboru. Zbyt często zmieniał kluby.
powrót do spisu
Zdzisław Puszkarz (ur. 18.02.1950 r. w Gdańsku)
- Stoją od lewej: R. Wachełko, A. Gorząch, P. Rzepka. W dolnym rzędzie: Z. Puszkarz, W. Krauze, M. Cirkowski
Jest postacią legendarną dla kibiców Lechii Gdańsk, której barw bronił w latach 1970-81 i 1987-88. Wybitny, aczkolwiek niespełniony gracz środka pola. Jako drugoligowiec dostąpił zaszczytu debiutu w reprezentacji Polski prowadzonej przez Kazimierza Górskiego (2:1 z NRD w Halle w 1975 r.). W Bałtyku od początku 1982 r. do końca sezonu 1983/84, czyli akurat w okresie wielkiego come-backu biało-zielonych, od III ligi do ekstraklasy i z Pucharem Polski po drodze. Doprawdy życie pisze niezwykłe scenariusze... Rozegrał 66 meczów w I lidze i strzelił dla naszego zespołu 10 goli. Z Gdyni wyjechał do Niemiec.
powrót do spisu
Zdzisław Rozborski (ur. 28.03.1955 r. w Gdyni)
Jest wychowankiem Bałtyku, który zrobił karierę poza Gdynią. 10 występów w I-ligowym Górniku Zabrze, a następnie aż 213 gier i 34 bramki dla wielkiego Widzewa Łódź (2xMP). "Zito" należał do największych bohaterów pamiętnych potyczek z Manchesterem Utd, Juventusem czy Liverpoolem. Przy Olimpijskiej występował do 1974 r.
W wieku 19 lat był najskuteczniejszym graczem biało-niebieskich (7 trafień w edycji 1973/74 w II lidze), ale gole - jeszcze w III lidze - zaczął zdobywać już jako 16-latek! Nie dziwne więc, że otrzymywał powołania do reprezentacji juniorów i wzbudzał zainteresowanie krajowych potentatów. Zarząd SKS nawet go zawiesił, gdy w trakcie sezonu 1973/74 samowolnie wyjechał do Zabrza.
W 1983 r. przeszedł z Widzewa do Stade de Reims i osiadł we Francji na stałe. Zakończył karierę w AS Beaune w 1988 r. Jego starszy brat, Ryszard, również grał w Bałtyku, a mieszka w Gdyni do dziś.
powrót do spisu
Piotr Rzepka (ur. 13.09.1961 r. w Koszalinie)
Prawdopodobnie jest bohaterem najlepszego transferu w historii SKS! Wychowanek koszalińskiej Gwardii (debiutował w II lidze w wieku 17 lat) przeniósł się do Gdyni - gdzie mieszka do dziś - krótko po zdobyciu srebrnego medalu ME U-18 w NRD, a przed debiutem Bałtyku na boiskach I ligi (1980). Do czerwca '88 r. stał się klubowym rekordzistą pod względem liczby meczów i goli w ekstraklasie (188/22). Do tego 26 gier i 7 bramek w II lidze. Urodzony dyrygent, świetny rozgrywający, którego pełnia talentu rozkwitła w wielkim Górniku Zabrze (42/7) i następnie we francuskim II-ligowcu, SC Bastia. 7-krotny reprezentant Polski z jednym golem (debiut: 2:0 z Japonią w Tokio w 1981 r.), do czego należy dodać kilkadziesiąt występów w kadrach juniorskich, młodzieżowych (uczestnik MŚ U-20 w Australii, 3/1) oraz olimpijskiej. Ciekawostka: w wieku 37 lat, jako kapitan i lider II linii Arki Gdynia został wicekrólem strzelców III ligi z 27 trafieniami! Od 1999 r. szkoleniowiec, w 2007 wprowadził GKS Jastrzębie do II ligi. Od 1 lipca 2009 do listopada 2010 prowadził najbliższą sercu "jedenastkę" biało-niebieskich.
powrót do spisu
Waldemar Tandecki (ur. 1.03.1946 w Gdyni)
Zdaniem wielu, był najbardziej utalentowanym wychowankiem w historii klubu (grał w reprezentacji Polski juniorów i młodzieżówce), jednak jego kariera nie była tak efektowna jak mu wróżono. Syn Bronisława, który w okresie międzywojennym grał we francuskim OGC Lille i ojciec Roberta, mistrza Polski U-16 w barwach Arki Gdynia, później zawodnika Bałtyku (1986-87, 1 mecz w ekstraklasie). Świetny technik, lider środka pola. Autorzy encyklopedii piłkarskiej Fuji nazwali go kondotierem z wyboru. Zbyt często zmieniał kluby.
Z monografii SKS wynika, że zadebiutował w II-ligowym Bałtyku już w 1961 r., a na pewno pierwszego gola na zapleczu ekstraklasy zdobył jako 17-latek (4:2 ze Startem Łódź, 8.06.1963). W międzyczasie wywalczył brązowy medal MPJ (1962). W sezonie 1963/64 był najskuteczniejszym graczem Bałtyku w III lidze (11 bramek), w następnym zdążył strzelić 4 gole, po czym otrzymał „powołanie” do I-ligowej Gwardii Warszawa (36 meczów i 3 gole). Wrócił do Redłowa jesienią 1966 (4 gole w III lidze), aby na rundę rewanżową zostać wypożyczonym do II-ligowej Arki Gdynia (14/2). Przez następne półtora sezonu w III lidze zdobył dla Bałtyku 19 bramek, lecz nie doczekał się awansu.
W marcu 1969 trafił do Arkonii Szczecin (II liga), stamtąd do Stali Rzeszów (I liga). W październiku 1971 znowu był w domu. Do momentu awansu do II ligi (1973) strzelił dla naszych barw kolejne 17 bramek, a w II lidze – 11.
W kwietniu 1975 przeszedł do Arki, żeby pomóc jej w walce o utrzymanie w I lidze, ale nawet jego 4 trafienia w 9 spotkaniach nie uratowały żółto-niebieskich. Jednak w edycji 1975/76 miał istotny udział w powrocie Arki do elity (29/11), tyle że przez boiska I ligi znowu przemknął jak meteor (14/1).
W wieku 30 lat wyjechał do Wisły Chicago, też na krótko, bo w 1978 r. był już przy Olimpijskiej. W 1980 r. świętował awans biało-niebieskich do I ligi (dopisujemy mu następne 4 gole w II lidze), jednak zagrał w niej dopiero... wiosną 1982 (7/0), gdy nasz zespół bronił się przed spadkiem. Doczekał się więc występu w ekstraklasie w macierzystych barwach 21 lat po debiucie w I zespole! Niezwykła historia! Tym bardziej niezwykła, że akurat 24.03.1982 Bałtyk rozgrywał przy Ejsmonda ostatnie I-ligowe derby Gdyni (0:0).
U schyłku kariery Tandecki osiadł w Austrii, gdzie pograł jeszcze w SC Neusiedl am See i SV Langenrohr. Zmarł 8.12.1990 w Linzu.
powrót do spisu
Adam Walczak (ur. 7.12.1957 r. w Sopocie)
Był pierwszym wychowankiem Bałtyku, który wystąpił w I reprezentacji (debiut: 2:1 z Hiszpanią w Barcelonie w 1980 r., łącznie 4 mecze). Zarazem był pięćsetnym piłkarzem w historii kadry narodowej! Na boiskach II ligi pojawił się jako 18-latek i szybko stał się kluczowym obrońcą biało-niebieskich. Uchodzi za najlepszego stopera w historii klubu, słynął z mocnego uderzenia z dystansu (rzuty wolne!). W Bałtyku: 1970-77, 1980-85 i 1989-90 oraz jako szkoleniowiec - od lutego '97 do października '99 (spadek z III ligi i awans do niej). 140 meczów i 7 goli w I lidze plus 74/2 w barwach Widzewa Łódź. Ciekawostka - w 1979 r., gdy odbywał w Bydgoszczy służbę wojskową, właśnie z jego udziałem Zawisza pozbawił gdynian awansu do ekstraklasy (pamiętne 0:0 na stadionie w Redłowie).
powrót do spisu
Andrzej Zgutczyński (ur. 1.01.1958 w Ełku)
Jest autorem pierwszego gola biało-niebieskich w I lidze i najbardziej utytułowanym graczem Bałtyku. Przede wszystkim uczestnik mundialu w Meksyku (16 minut w zwycięskim meczu z Portugalią, łącznie 5 występów w drużynie narodowej). W barwach Górnika Zabrze dwukrotny mistrz Polski oraz król strzelców ekstraklasy w 1986 r. (łącznie 84 gry i 28 goli w I lidze). Grał też w innych klubach I-ligowych: Lechu Poznań (1/0), francuskim AJ Auxerre, i oczywiście Bałtyku (68/21). Należał także do kadry Legii Warszawa, ale nie wystąpił w jej barwach. W Bałtyku: 1976-78, 1979-83 i 1993-94. W II lidze zdobył dla naszego klubu 26 bramek. Ciekawostka: młodszy o 7 lat brat Dariusz również bronił barw SKS. Zdążył zadebiutować krótko przed transferem Andrzeja do Zabrza (1983).
powrót do spisu W marcu 1969 trafił do Arkonii Szczecin (II liga), stamtąd do Stali Rzeszów (I liga). W październiku 1971 znowu był w domu. Do momentu awansu do II ligi (1973) strzelił dla naszych barw kolejne 17 bramek, a w II lidze – 11.
W kwietniu 1975 przeszedł do Arki, żeby pomóc jej w walce o utrzymanie w I lidze, ale nawet jego 4 trafienia w 9 spotkaniach nie uratowały żółto-niebieskich. Jednak w edycji 1975/76 miał istotny udział w powrocie Arki do elity (29/11), tyle że przez boiska I ligi znowu przemknął jak meteor (14/1).
W wieku 30 lat wyjechał do Wisły Chicago, też na krótko, bo w 1978 r. był już przy Olimpijskiej. W 1980 r. świętował awans biało-niebieskich do I ligi (dopisujemy mu następne 4 gole w II lidze), jednak zagrał w niej dopiero... wiosną 1982 (7/0), gdy nasz zespół bronił się przed spadkiem. Doczekał się więc występu w ekstraklasie w macierzystych barwach 21 lat po debiucie w I zespole! Niezwykła historia! Tym bardziej niezwykła, że akurat 24.03.1982 Bałtyk rozgrywał przy Ejsmonda ostatnie I-ligowe derby Gdyni (0:0).
U schyłku kariery Tandecki osiadł w Austrii, gdzie pograł jeszcze w SC Neusiedl am See i SV Langenrohr. Zmarł 8.12.1990 w Linzu.
powrót do spisu
Adam Walczak (ur. 7.12.1957 r. w Sopocie)
Był pierwszym wychowankiem Bałtyku, który wystąpił w I reprezentacji (debiut: 2:1 z Hiszpanią w Barcelonie w 1980 r., łącznie 4 mecze). Zarazem był pięćsetnym piłkarzem w historii kadry narodowej! Na boiskach II ligi pojawił się jako 18-latek i szybko stał się kluczowym obrońcą biało-niebieskich. Uchodzi za najlepszego stopera w historii klubu, słynął z mocnego uderzenia z dystansu (rzuty wolne!). W Bałtyku: 1970-77, 1980-85 i 1989-90 oraz jako szkoleniowiec - od lutego '97 do października '99 (spadek z III ligi i awans do niej). 140 meczów i 7 goli w I lidze plus 74/2 w barwach Widzewa Łódź. Ciekawostka - w 1979 r., gdy odbywał w Bydgoszczy służbę wojskową, właśnie z jego udziałem Zawisza pozbawił gdynian awansu do ekstraklasy (pamiętne 0:0 na stadionie w Redłowie).
powrót do spisu
Andrzej Zgutczyński (ur. 1.01.1958 w Ełku)
Jest autorem pierwszego gola biało-niebieskich w I lidze i najbardziej utytułowanym graczem Bałtyku. Przede wszystkim uczestnik mundialu w Meksyku (16 minut w zwycięskim meczu z Portugalią, łącznie 5 występów w drużynie narodowej). W barwach Górnika Zabrze dwukrotny mistrz Polski oraz król strzelców ekstraklasy w 1986 r. (łącznie 84 gry i 28 goli w I lidze). Grał też w innych klubach I-ligowych: Lechu Poznań (1/0), francuskim AJ Auxerre, i oczywiście Bałtyku (68/21). Należał także do kadry Legii Warszawa, ale nie wystąpił w jej barwach. W Bałtyku: 1976-78, 1979-83 i 1993-94. W II lidze zdobył dla naszego klubu 26 bramek. Ciekawostka: młodszy o 7 lat brat Dariusz również bronił barw SKS. Zdążył zadebiutować krótko przed transferem Andrzeja do Zabrza (1983).
